Quarterly Scientific Journal of Audio-Visual Media

Quarterly Scientific Journal of Audio-Visual Media

Social Levels of Dramatic Comedy

Document Type : Research Paper

Author
Majid Sharif Khodaei
Instructor, Department of Radio, Radio and Television Production Faculty, IRIB University, Tehran, Iran (Corresponding Author).
10.22085/javm.2021.308801.1835
Abstract
The life of comedy in the west dates back to the beginning of the dramatic activities of ancient Greece and then, ancient Rome and it is observable in abundance in the east in the works of great poets like Roudaki, Sana’i, Anvari, Sa’di, Hafez, Mowlavi, etc. The important point among all these texts is acceptance of them as a form of literary expression to correct the affairs and merely entertainment and mastery of literature are not meant. The advancement of literature owes to noticing the society. The path and trend of the literary theories also show that verbal comedy is “deed and action”. This way of looking at comedy prepares the audience and society for doing and changing behavior and regards comedy as a dielectric action in society that influences the audience’s behavior and makes him/her ready to accept the change. Based on this yardstick, many of the laughable contents are not comedy as they do not make us change and no dramatic condition and social dimension is not observed in them. In this article, it was tried to analyze the social dimensions of comedy with library research. The results show that nowadays, combining comedy and tragedy is more compatible with human’s mood and they reach change, thinking and calmness with that more. With these considerations, comedy of that person is stronger who knows tragedy well and one who knows it well, has paved the long way for it and come back.       
Keywords
Comedy
Tragedy
Dramatic Comedy
Social Levels
ابوالفضل، حری (۱۳۹۰). «سازکارهای زبانی شوخ طبعی: جناس و ابهام/ ایهام». پژوهش‌های زبان و ادبیات تطبیقی. دوره دوم تابستان ۱۳۹۰. شماره ۲.
استیس، والتر ترنس (1392). فلسفه هگل. ترجمه حمید عنایت. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
ایگلتون، تری (1395). پیش‌درآمدی بر نظریه ادبی. ترجمه عباس مخبر. تهران: نشر مرکز.
 آقایانی چاوشی، لیلا. (۱۳۹۶). «جستاری در شگرد طنز و انواع آن در مقالات شمس». علوم ادبی سال هفتم بهار و تابستان ۱۳۹۶. شماره ۱۱.
بارت، رولان (1368). فرهنگ و تراژدی. ترجمه رضا سیدحسینی. کتاب صبح، 2 (4).
برگر، پیتر؛ لوکمان، توماس (1399). ساخت اجتماعی واقعیت. ترجمه فریبرز مجیدی. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
بهزادی اندوهجردی، حسین (1382). طنزپردازان ایران. تهران: دستان.
بیرو، آلن (1367). فرهنگ علوم اجتماعی. ترجمه باقر ساروخانی. تهران: انتشارات کیهان.
پُلارد، آرتور (1398). طنز. ترجمه سعید سعیدپور. تهران: نشر مرکز.
دورکیم، امیل (1383). قواعد روش جامعه‌شناسی. ترجمه علی‌محمد کاردان. تهران: دانشگاه تهران.
سینگر، لیندا (1380). فیلم‌نامه اقتباسی. ترجمه عباس اکبری. تهران: انتشارات نقش و نگار.
شعبانی چافجیری، هادی؛ رخشنده‌نیا، سیده اکرم (1394). «نقد طنزگونه جامعه در «طیف‌الخیال ابن دانیال موصلی». مجله زبان و ادبیات عربی (دانشگاه مشهد)، سال دوم، ، بهار و تابستان 1394 شماره 12 .
غلامحسین‌زاده، غلامحسین و نیکوبخت، ناصر و لرستانی، زهرا. (۱۳۹۰). «مقایسة آیرونی با صناعات بلاغی فارسی». زبان و ادبیات فارسی (دانشگاه خوارزمی). سال نوزدهم بهار و تابستان ۱۳۹۰‌. شماره ۱۵ (پیاپی ۷۰).
کالر، جاناتان (1393). نظریه ادبی. ترجمه فرزانه طاهری. تهران: نشر مرکز.
محمدی، علی و تسلیم جهرمی، فاطمه. (۱۳۹۳). «ویژگی‌های زبان طنز و مطایبه در تعزیه‌ها و شبیه‌نامه‌ها». فرهنگ و ادبیات عامه سال پنجم فروردین و اردیبهشت 3۱۳۹ شماره ۱۳.
میرصادقی، جمال (1380). عناصر داستان. تهران: انتشارات سخن.
هاکسلی، آلدوس (1380). «تراژدی و تمامی حقیقت». ترجمه بارانه عمادیان. کارنامه، 5 (20).
 
Ardalan, Kavous (2009). Globalization and Culture: Four Paradigmatic Views: International Journal of Emerald, VOL. 36, NO. 5.
Letter to Anne, Countess of Ossory (16 August 1776) the Letters of Horace Walpole, Earl of Orford, Volume. 1. Philadelphia: Lea and Blanchard, 1842, Library of the University of CALIFORNIA.
Ricœur, Paul (1976). The Journal of Philosophy, VOL. 73, NO. 19.