Quarterly Scientific Journal of Audio-Visual Media

Quarterly Scientific Journal of Audio-Visual Media

Dramatic Features of Character In Preschool Puppet Television Programs (With Emphasis on Non-directive Learning Model)

Document Type : Research Paper

Authors
ّFatemeh Hossein Mikhchi 1
َAhmad Soflaee 2
1 M.A. in TV Production, Department of TV, Radio & TV Production Faculty, IRIB University, Tehran, Iran(corresponding auther)
2 Assistant Professor, Department of Animation, Digital Arts Faculty, IRIB University, Tehran, Iran
10.22085/javm.2023.378062.2026
Abstract
The aim of this research is explaining the effective features of puppet characters in preschool puppet television programs, through the extraction of common categories and subcategories between the dramatic features of the character and the non-directive learning pattern. The research method is qualitative and descriptive-analytical (case study) with categorization and inductive approach. For this purpose, the character "Barney" from the series "Barney and Friends" has been chosen as the subject of study through purposeful sampling from the society under investigation. Then, the six main categories revealing the nature of personality (from Alan Armor's point of view) and the effect of the non-directive learning model have been examined. The findings suggest that the features of the study’s case (Barney's personality) are largely close to dramatic characteristics with an emphasis on the non-directive learning pattern. Therefore, the extracted subcategories with emphasis on the non-directive teaching model are directly related to the creation of puppet characters suitable for educational collections. Therefore, this educational model can be used in the design of a doll character based on the nature and educational situation of the program
Keywords
Puppet Programming
Puppet Personality
Dramatic Features
Non-directive Learning Model
Barney and Friends Series
آرمر، آلن (1383). فیلمنامه‌نویسی برای سینما و تلویزیون، چاپ اول، (مترجم: عباس اکبری)، تهران: سوره مهر (حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی).
امامی، مجید (1373). مقدمه‌ای بر مبانی شخصیت‌پردازی در سینما (بررسی ساختار، تجلی و ابعاد شخصیت دراماتیک)، چاپ اول، تهران: انتشارات برگ.
امیریان، سیمین (1394). نمایشنامه‌نویسی عروسکی، چاپ اول، تهران: سوره مهر.
بی‌نیاز، فتح‌الله (1388). درآمدی بر داستان‌نویسی و روایت‌شناسی، چاپ دوم، تهران: انتشارات افراز.
جویس، بروس؛ کالهون، امیلی؛ و هاپکینز، دیوید (1390). الگوهای یادگیری: ابزارهایی برای تدریس، چاپ پنجم، (مترجم: محمود مهرمحمدی و لطفعلی عابدی)، تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت).
جویس، بروس؛ کالهون، امیلی؛ و ویل، مارشا (1398). الگوهای تدریس 2، چاپ اول، (مترجم: محمدرضا بهرنگی)، تهران: کمال تربیت.
ساروخانی، باقر (1395). کودکان و رسانه‌های جمعی (پژوهشی در گفتمان برنامه‌های کودک در تلویزیون)، چاپ اول، تهران: دانشگاه صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران.
سیگر، لیندا (1395). خلق شخصیت‌های ماندگار (راهنمای شخصیت‌پردازی در سینما، تلویزیون و ادبیات داستانی)، چاپ دوم، (مترجم: عباس اکبری)، تهران: مؤسسه انتشارات امیرکبیر.
شعبانی، حسن (1385). روش‌ها و فنون تدریس (جلد اول)، تهران: انتشارات سمت.
کریمی، یوسف (1400). روان‌شناسی تربیتی، چاپ بیست و دو، تهران: نشر ارسباران.
لتوین، دیوید؛ و استاکدیل، جوورابین (1397). معماری درام (پیرنگ، شخصیت، درون‌مایه، ژانر و سبک)، چاپ دوم، (مترجم: امیر راکعی)، تهران: انتشارات ساقی.
محبی، سعید (1390). «عروسک‌ها، جادوگران عرصه هنرهای نمایشی»، مصاحبه با حسن دادشکر، مجله هنر و معماری: نمایش، سال سیزدهم – شماره 134، 101-102.
موریتس، چارلی (1390). تکنیک‌های فیلم‌نامه‌نویسی، (مترجم: محمد گذرآبادی)، تهران: نشر ساقی.
 
Joyce, Bruce & Marsha Weil. 2003. Models of Teaching. 5th Ed, New Delhi: prentice Hall of India Private Limited.
Kröger, Tarja & Anne-Maria Nupponen. 2019. “Puppet as a Pedagogical tool: A Litterature Review.” International Electronic Journal of Elementary Education, Volome 11, 393- 401.
https://www.iejee.com/index.php/IEJEE/article/view/688.