بیش از صد رسانه صوتی- تصویری در افغانستان فعالیت دارند که هم در سیاست کلان ملی و هم در سیاست‌گذاری‌های کوچک یا محلی به راهبردهای رسانه‌ای نیاز دارند. در این پژوهش، نقاط ضعف و قوت سیاست‌گذاری رسانه‌ای و قوانین و مقررات حاکم بر رسانه‌ها از دیدگاه مدیران و روزنامه‌نگاران شاغل در شبکه‌های تلویزیونی، مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. در این پژوهش، از بین 40 شبکه تلویزیونی فعال در افغانستان، تعداد هشت شبکه که مخاطبان بیشتری داشتند، در سه طیف دولتی، تجاری و حزبی انتخاب شدند. شبکه‌های تلویزیونی موردبررسی به ترتیب عبارت‌اند از: شبکه‌های ملی، معارف؛ خورشید، آرزو، آریانا؛ راه فردا، نور و آئینه. جامعه آماری این پژوهش، شاغلان تلویزیون‌های موردبررسی با جمعیتی برابر ۴۰۰۰ تن بودند که یک نمونه ۳۰۰ نفری از آنان انتخاب و به روش پیمایش و با تکنیک پرسشنامه‌ای مورد سنجش قرار گرفتند. داده‌های به‌دست‌آمده در دو سطح توصیفی و تبیینی، تجزیه و تحلیل و ارائه شدند. براساس نتایج به‌دست‌آمده، ضعف‌ها و قوت‌های متعددی در روند توسعه رسانه‌ها وجود دارد. ضعف دولت در ارائه اطلاعات دقیق به رسانه‌ها، عدم پیش‌بینی چگونگی تأمین مالی و اقتصادی رسانه‌ها در قوانین حاکم بر نظام رسانه‌ای افغانستان و نیز نبود کادر فنی و تخصصی در ادارات حکومتی و شبکه‌های رسانه‌ای به عنوان سه مانع اساسی ذکر شدند. از طرفی، از دیدگاه دست‌اندرکاران، حمایت از آزادی بیان، همه‌شمول بودن قانون رسانه‌های همگانی، سهولت در ایجاد شبکه‌های رسانه‌ای و اجازه پخش برنامه‌های متعدد و متنوع، نقاط‌قوت نظام حاکم بر رسانه‌های افغانستان به شمار می‌روند.